تابناک / متن زیر برگرفته از دست نوشته ای است که مهندس قهرمانی استاندار فقید گیلان سال ۸۹ برای سخنرانی در مراسم بزرگداشت میرزاکوچک جنگلی آماده کرده بود.
کد خبر: ۴۳۵۹۳۴
تاریخ انتشار: ۱۶ خرداد ۱۳۹۶ - ۰۸:۱۵ 06 June 2017
تابناک / متن زیر برگرفته از دست نوشته ای است که مهندس قهرمانی استاندار فقید گیلان  سال ۸۹ برای سخنرانی در مراسم بزرگداشت میرزاکوچک جنگلی آماده کرده بود.

گیلان به میرزا فرزند با غیرت و دیندار خویش می‌بالد، از اینرو مدام با او از صمیم جان درد دلها دارد.

چقدر جنگل خوسی ، میلت وسی … خسته نبستی … می جان جانان … تره گمه میرزا کوچیک خانا

خدا دانه که من نتانم خوفتن از ترس دشمن … می دیل آویزانا … تره گمه میرزا کوچیک خانا …
چرا زودتر نایی؟ … توند تر نایی؟ …تنها بنایی گیلان ویرانا …… تره گمه میرزا کوچیک خانا
امه رشتی جقلان … ایسیم تی فرمان … گوییم امی جان …تی راه قربانا … … تره گمه میرزا کوچیک خانا

بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی                                             مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

فریاد میرزای عاشق مردمش، در فضای گیلان، همواره بگوش می‌رسد که :

از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی                 از ازل تا به ابد فرصت درویشان است

و زمزمه‌اش بزبان دل در کوهسار‌ها چنین داشت که :

جهان پیر رعنا را ترحم در جبلت نیست                  ز مهر او چه می‌پرسی در او همت چه می‌بندی

در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است   خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

بی راهنما و دلیل راه ، گام برنمی‌داشت و امام عصرش را می‌شناخت و می‌گفت :

من و دل گر فدا شدیم چه باک                              غرض اندر میان سلامت اوست

و از روی بصیرت بزبان جانی به یاران تذکر می‌داد

گره به باد مزن گر چه بر مراد رود              که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت

به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو              تو را که گفت که این زال ترک دستان گفت

مزن ز چون و چرا دم که بنده مقبل              قبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت

اگرچه زمانه بی‌وفایی را در حق او از حد گذراند اما او چون امامش، حسین (ع) معتقد بود،

عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش         خون انگوری نخورده باده شان هم خون خویش

هر کسی اندر جهان مجنون لیلی شدند                    عارفان لیلی خویش و دم به دم مجنون خویش

گر تو فرعون منی از مصر تن بیرون کنی                در درون حالی ببینی موسی و هارون خویش

ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این                     بعد از این میزان خود شو تا شوی موزون خویش

باده غمگینان خورند و ما ز می خوش دلتریم            رو به محبوسان غم ده ساقیا افیون خویش

خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال              هر غمی کو گرد ما گردید شد در خون خویش

من نیم موقوف نفخ صور همچون مردگان               هر زمانم عشق جانی می دهد ز افسون خویش

روحش شاد و راهش پررهرو / گیل خبر

photo_۲۰۱۷-۰۶-۰۵_۱۹-۲۱-۲۴

photo_۲۰۱۷-۰۶-۰۵_۱۹-۲۱-۳۸

photo_۲۰۱۷-۰۶-۰۵_۱۹-۲۱-۲۹

اشتراک گذاری
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
* :
آخرین اخبار